Baanwissel

We leven niet meer in de jaren vijftig. Mensen werken niet meer veertig jaar bij dezelfde baas, maar hoppen veel vaker van de ene naar de andere baan. Aldus de WTP-lobby tijdens de wetsbehandeling.

Wisselen van baan kan je duizenden euro’s pensioen kosten, aldus De Telegraaf onlangs.

De technieken om het grote publiek en de politiek te overtuigen van een bepaald standpunt zijn heel interessant. De geschiktheid van het pensioenstelsel voor de huidige arbeidsmarkt is een treffend voorbeeld.

Je opent met een inkopper, een stelling die evident waar is. In dit geval:  We leven niet meer in de jaren vijftig. Vervolgens kleur je die in met een stelling die veel mensen herkennen. In dit geval:  Mensen werken niet meer veertig jaar bij dezelfde baas, maar hoppen veel vaker van de ene naar de andere baan. Daarna suggereer je, dat die inkleuring een probleem is: Het pensioenstelsel moet met zijn tijd meegaan. En vervolgens presenteer je je product: De WTP sluit beter aan op de arbeidsmarkt.

Dat was het. Meer is er niet nodig. Nu ja, bij de inkleuring is het nog wel gewenst dat je je publiek meeneemt. Dat mensen geregeld van baan veranderen, zal het publiek wel herkennen. Of dat echt meer is dan in het verleden doet er niet veel toe.
Maar het probleem dat je suggereert hoeft niet echt te bestaan. De snel veranderende arbeidsmarkt was in het oude stelsel helemaal geen probleem. Je kon je pensioen meenemen naar je nieuwe werkkring. Of niet, als je dat liever niet deed. Dat was geen enkel probleem.

En je product hoeft het probleem ook helemaal niet op te lossen. Het is zelfs niet erg als je product het probleem waar je op zinspeelt niet oplost, maar juist creëert. Dat is wat we zien gebeuren bij de baanwissel in het nieuwe pensioenstelsel. Baanwissel was onder het oude stelsel nooit een probleem, maar dank zij het nieuwe stelsel is het ineens wel een probleem. Het probleem blijft ook niet verborgen; het staat met grote koppen in De Telegraaf. Nu veroorlooft De Telegraaf zich wel wat dichterlijke vrijheid, maar in hoofdlijnen is het wel duidelijk.

Kortom, je hebt een product, je verzint er een probleem bij en vervolgens creëer je dat probleem met je product. En je oogst er nog applaus mee ook. De hoon is voor degenen die kritisch zijn over jouw product. Het is wonderlijk, maar zo kan marketing werken. De commerciële mens is een fascinerend wezen.

Nieuwsbrief 44 – 2 november 2025